Sjef en Frans Kerckhaert (1940 en 1941)

Wonend aan de ‘’jèrden euvel’’ aan de ‘goede’ kant van de dijk woonde het gezin van Prudent Kerckhaert. Sjef en Frans, de twee jongste zonen vertellen: 
‘’Het stormde enorm. We gingen te voet met ons moeder naar de kerk in Hengstdijk. Op de dijk kon je niet lopen, zo hard waaide het, maar van ons thuis naar de Koningsdijk was een pad waardoor je een stuk kon afsnijden. Door de padjes bij van Weesemael en de wei van Guust de Bakker kwamen we bij de kerk aan. Ons vader bleef thuis. In de kerk hoorden we dat de dijk doorgebroken was. Toen we thuiskwamen hoorden we dat Alois de Maat die in het Hoogland woonde, aan de andere kant van de Polderdijk aan de Langeweg naar ons toe was gekomen om te zeggen dat heel de Hooglandpolder onder water stond en dus ook zijn boerderij.   

Wij bleven gespaard voor het water, maar omdat de situatie gevaarlijk was werden alle beesten met de vrachtwagen van veevervoerder van Esbroeck uit Hulst naar de boerderij van Nonkel Cyriel Verschueren op ’t Pauwhof gebracht. Daar hebben we toen wel een week gelogeerd om te helpen het vee te verzorgen en te melken.

Een andere oom van ons, Nonkel Leo van Esbroeck die stond wel onder water. Die woonde in de Rummersdijkpolder. Met een rubberboot hebben ze iedereen daar uit huis gehaald. Omdat die iedere keer over een doornen heg moest worden getrokken waren ze bang dat er een lek in zou ontstaan. Daarom haalden ze iedereen een voor een uit het huis om dat te voorkomen.’’

‘’De koeien van Nonkel Leo stonden vastgebonden en waren niet meer te redden, evenals de varkens. De paarden konden de kop boven water houden en konden daardoor in de loop van de dag toen het water iets gezakt was worden gered. ‘’  
 ‘’Een buitengewoon trieste gebeurtenis was de verdrinking van de zoon van de familie Vossaert. Die familie woonde vlak bij waar nu het gemaal van Kampen is, en waar de dijk door brak. Het was een gehandicapte jongen die door de harde storm en de kracht van het water van de dijk is gewaaid en meegevoerd met de stroom. Enkele dagen na de ramp werd de jongen gevonden, hangend in de prikkeldraad van een weiland. De overige familieleden bleven voor verdrinking gespaard en vluchtten naar de boerderij van Alois Serrarens.’’

Sjef en Frans vertellen overigens een opvallend detail waar het om dijkdoorbraken gaat: ‘’De dijk was overal doorgebroken op de plekken waar een boerderij was. Dat kwam omdat daar het water het meeste vat kreeg om de klei weg te spoelen. Omdat de bewoners van de boerderij de gewoonte hadden elke dag een paar keer naar ‘’de zee’’ te gaan kijken zorgde dat ervoor dat er een looppaadje ontstond waar nauwelijks of geen gras groeide. Dat maakte de dijken juist op die plekken kwetsbaar als het water er vat op kreeg.’’

Ko Serrarens (1945)

Op de grens van Ossenisse en Hengstdijk, aan de rand van de Hooglandpolder, woonde het gezin van Alois Serrarens. Hoewel eigenlijk geen Hengstdijkenaar laten we graag Ko, de zoon van Alois, aan het woord. Hij is misschien wel een van degenen die de ramp het dichtst van nabij heeft meegemaakt.  
 ‘’Om 3 uur ’s-nachts werden we wakker gemaakt door Joos Vossaert. Hij woonde met zijn gezin in de Ser Arendspolder, vlak bij ons, precies op de plek waar de Westerscheldedijk doorbrak. Met grote kracht stroomde de polder in een mum van tijd vol. Hij vluchtte met zijn gezin de Westdijk op.’’ 
‘’Moeder had haar gehandicapte zoon in haar armen, maar toen ze op de dijk liep richting ons huis werd ze door de harde wind en het woeste water overspoeld. Plotseling was het kind in het kolkende water en de pikdonkere nacht verdwenen. Reddeloos en totaal overstuur kwam het gezin bij ons thuis aan. Een paar dagen later werd het kind hangend aan het prikkeldraad teruggevonden. De schuur van Vossaert was totaal in de kolkende golven verdwenen en van het huis bleef ook nog slechts een ruïne over.’’ 

Citaat uit de PZC van 2 februari 1953:

‘’Moeder Vossaert uit Ossenisse die haar baby in veiligheid had gebracht en tot haar borst door het water moest waden zag haar kind op een noodlottig ogenblik uit haar armen weggerukt. De kleine verdronk voor haar ogen.’’

Citaat uit Dagblad de Stem van 3 februari 1953:

‘’In Ossenisse is een slachtoffer te betreuren, de 12-jarige zoon van de familie Vossaert. Zijn moeder wilde deze hulpbehoevende jongen redden, doch zij struikelde. Het lichaam van de knaap is nog niet gevonden.’’

Ko vertelt verder: 
‘’Bij ons stond er op dat moment nog geen water, maar dat duurde niet zo lang meer. Tegen de ochtend stond het al een meter hoog in huis en in de schuur. In die schuur woonden twee knechten. Mijn vader gaf opdracht om een kar met paarden in te spannen om het hele gezin te evacueren. Dat was rond een uur of 10 in de ochtend. Het waaide nog steeds verschrikkelijk hard. We zijn met z’n allen toen op die hoge kar vertrokken. We konden alleen nog richting Kampen. Naar rechts over de Westdijk naar Ossenisse was onmogelijk geworden door gaten in die dijk en de Rummmersdijkpolder was intussen ook volgelopen. 
Over de dijk, over een hoger gelegen rijpad tussen de smalle strook van de Ser Arendspolder en de Rummersdijkpolder met links en rechts water zijn we op Kampen aangekomen. ‘’Ik zie nog steeds bij het wegrijden toen ik naar rechts keek die verdronken koeien en dat paard van Vossaert op de Westdijk liggen. Bij ons is geen vee verdronken. Het is allemaal mee naar Kampen gegaan en ondergebracht bij een paar boeren die voor overstroming gespaard waren gebleven. En wij, de kinderen werden ondergebracht bij een oom en tante in Kloosterzande. Daar hebben we 6 weken verbleven en zijn daar zelfs nog naar school gegaan.’’ 

Ko geeft een duidelijk beeld van hoe de overstroming dicht bij Hengstdijk is verlopen: ‘’De dijk brak door vlak bij de boerderij van Vossaert. Binnen de kortste keren stond de Ser Arendspolder vol water, want het was maar een kleine smalle polder. Al heel snel stroomde het water met volle kracht over de dijk de Hooglandpolder in, waar wij woonden. In de Westdijk werden op de laagste plaatsen complete gaten geslagen waar het water vrij door kon. 
En toen het water in ‘t Hoogland zo hoog steeg dat ook de dijk van de Rummersdijkpolder het niet meer hield stroomde het water zo die polder in. De dijk tussen het Hoogland en het Zoutland was blijkbaar sterk genoeg. En ook de dijk bij de ‘’jerden euvel’’ hield het. Als dat damgat bij van Esbroeck in de Rummersdijk niet op tijd was dichtgemaakt was Hengstdijk via de Klein Hengstdijkpolder en de Groot Hengstdijkpolder ook ondergelopen. Net op tijd is dat gelukkig wel gelukt.’’

Karel Kerckhaert (1948)

‘’Wat ik mij alleen van de watersnood herinner is dat er ’s-morgens rond half 5 op het zijraam beneden werd geklopt. Het was Marie van den Bosch, de vrouw van Sjef van Heese. Die maakte ons wakker en riep: ‘’Charel, ulder Lewies staat onder water’’. Ze doelde op de boerderij van Nonkel Leo en tante Louise van Esbroeck. Iedereen uiteraard uit bed. 
Mijn vader is toen hoogstwaarschijnlijk naar de Rummersdijk gegaan om te helpen, dat weet ik niet meer, maar ik heb later wel gehoord dat hij rond 9 uur in de ochtend op het hof bij Nonkel Prudent aan de ‘jerden heuvel’ aangekomen was om te informeren hoe het er daar bij stond.’’    
Beneden op het bureau stond een radio. Mijn moeder draaide wat heen en weer aan de knoppen maar het leverde niks op. Pas om 7 uur kwamen de eerste summiere berichten binnen. Maar van de werkelijke omvang van de ramp was toen nog niks bekend’’ Een van de dagen erna mocht ik met mijn zus Riet te voet langs de Oude Stoof en over de Zuiddijk mee naar Kampen. Rechts stond er nog volop water in de Rummersdijkpolder en ik weet nog dat ik bang was om daarin te vallen. Van Kampen zelf kan ik me niks meer herinneren.’’

Ko Leenknegt (1949)

Hoewel hij als kleuter slechts zeer summiere herinneringen aan de ramp heeft is het toch de moeite waard om deze te vermelden. Ko woonde toen met zijn ouders en grootmoeder op het eind van de Plattedijk: ‘’ Op zondagmorgen ging mijn moeder naar de kerk in Groenendijk. Maar ze heeft de mis daar niet bijgewoond omdat ze door de koster werd gesommeerd om terug naar huis te gaan om haar man Fred te waarschuwen voor de dijkdoorbraken. 
Vader Fred nam nog snel een ontbijt en vertrok toen op z’n motor. Waarheen weet ik niet precies, ik denk richting Perkpolder of Walsoorden. Ik zat op het aanrecht en zag door het keukenraam hoe hij met een grote trekzaag om z’n nek wegreed’’. Ko weet niet te vertellen waar die zaag voor werd gebruikt, maar hoogstwaarschijnlijk was het een probaat instrument om bomen om te zagen die dienst konden doen als materiaal om gaten in de dijken te dichten. 

De verwoeste aanlegsteiger in Walsoorden